La presente entrada
está basada en una postal enviada por triple A -612.
Escrito por: Mademoiselle Parapluie.
Os iusti meditabitur sapientiam et lingua eius loquetur iudicium. Beatus vir qui suffert temptationem, quoniam cum probatus fuerit accipiet coronam vitae. Kyrie, ignis divine, eleison. Oh quam sancta, quam serena, quam benigna, quam amoena, oh castitatis lilium
Escrito por: Mademoiselle Parapluie.
Escrito por: Mademoiselle Parapluie.
"Porque aun habiéndonos dicho/escuchado la verdad, no queremos verla".
¿Por qué?
Porque aceptamos pequeñas mentiras que nos creamos nosotros mismos con la esperanza de que esta se haga realidad.
Que nos dé un saludo de bienvenida, pero la realidad es abismal cuando los actos son los que nos hieren y nos hacen sentir la fantasía en la que vivimos
Y cuando queremos afrontarla no hay nada más que castillos de cristales esperando ser rotos poco a poco... pero, delicadamente porque el centro es suave.
¿Alguien lo nota?
Nadie
Mas que el propio cristal que te tira golpes al cruzarse con la verdad dicha con ganas de destruir y herir "te dije" como si eso bastara para decirle a un crédulo que cree más en su mismo o una fuerza extraña.
Escrito por: Mademoiselle Parapluie.
La primera parte de la ilusión perdida se dio en abril, cuando renuncié a una por creer que la otra me daría todo lo que busqué, finalmente terminó de completarse en noviembre ¿Ya no tengo corazón?
La segunda vez de un principio de ilusión que se perdió, fue en junio, cuando vi todas las actitudes que no imaginé, agradezco no haber estado tan ilusionada, lo sé, lo sé, yo era consciente y me di la razón en el tiempo.
La tercera ilusión se derrumbó en agosto o setiembre ¿Ya no lo recuerdo? solo estaba poniendo ideas e imágenes en un lugar donde solo había la oportunidad de escapar un momento.
La cuarta semi idea de ilusión se rompió también por esas fechas, ideas erróneas de donde podría contener lo que tenía, sin embargo, tenía algunas dudas, y el tiempo no hizo otra cosa que reafirmar lo que creía.
Ahora hay una ilusión que nace lentamente, no sé si sea real, no sé cuánto tiempo llevaría pensarla, asi que pienso no cuestionarla y solo "confiar".
Quizá ahora solo es una acompañante en medio del solitario momento de no tener una ilusión que me acompaña como antes, esta solo crece en los pensamientos, en los cambios de astros y los cientos de segundos que nos marcan.
Es una ilusión que me hace sentir sola porque no puedo tocarla, pero me entrega todo el amor para dármelo a mí misma.
Porque esta se gestará dentro de mí en unos años, aún no sé si la compartiré con la ilusión que ahora sostiene esto, o al final solo sea un sueño que compartiré con alguien que aún no conozco.
Escrito por: Mademoiselle Parapluie.
El silencio absoluto me nubla
la taza con agua de la esquina hace un ruido
que me fastidia
"Quiéreme, quiéreme"
Eso reza el cartel, pero con la palabra - te
me tiro a la cama pensando en todos esos
silencios interrumpidos
No tengo necesidad de emitir sonido ni de
poner música
Me pregunto si todo está bien en mí,
Abrazo al gato y me tiro a la cama a dormir
con ella
Quizá solo son días de misantropía donde debo tomar 7 vasos de agua.
Escrito por: Mademoiselle Parapluie.
Miles de jovenes se encuentran y solo veo de reojo aquello por lo que en algún momento fue un chaos (me pido disculpas, quizá solo era un pretexto para llorar en ese momento).
Crearse espacios para sentir que todo va a mil (y si, va a mil) corremos con la prisa del viento que acoge a una gaviota muerta para ver cuanto damos.
Los temas de las monedas plateadas empiezan a
achacar, es por aquí, es por allá, corre por aquí, mejor quédate quieta, quiero
ese puesto y así sucede luego de un trágico intento de fastidio, pero esa soy
yo ¿
Te esperaba te esperaba primavera (8) pero no
llegó nunca ese desayuno de celebración, solo hubo un estrés constante de
enviar papeles, de cerrar todo en lo que me había metido.
¿Que si valió la pena? cada segundo, y aunque no haya celebrado tu llegada con serpentina de colores, te prometo que lo haré cuando me quiera aún más.
Escrito por: Mademoiselle Parapluie.
15 días de ausencia para probar tu plato favorito, engreírte con un pase a 3 meses que serán una aventura con retorno, sonreírles a decenas de rostros que preguntan y digo a todo: "Claro que sí".
Tener algunas charlas con los perfiles que reconozco fácilmente, alejarse de lo que pienso que no sería buena idea, un punto, me conozco cada día más.
Abrir y cerrar pensando en lo bueno que tiene la vida para mí, pero como siempre, incertidumbres que estarán.
Llamadas de planes ajenos que nunca llegan de manera rápida, podría decir que lo teníamos todo bajo control, pero no es así (siempre).
Gracias post naturalis, necesitaba de ti :3
Escrito por: Mademoiselle Parapluie.